Dag 5: Anchor D - Little Elbow

Vandaag maakten we kennis met de aard van de TransRockies: hoe lang hou je het uit ook al maken we je het echt lastig? De camping in Anchor D was een klein moeras, in het begin wat wennen maar uiteindelijk was het wel handig om de modder van schoenen en zo te spoelen, dat leverde leuke taferelen op. 

Nu, vandaag was de kortste dag in afstand maar ... Ik voelde het al van 's morgens, ik had geen zin, geen energie. De eerste klim was een steil pad uit de vallei. Filip fietste goed, maar ik moest direct afstappen. Na enkele kilometer begon de echte pret, terug een paar kilometer diepe modder, gevolgd door een steile klim waar we een klein half uur onze fiets mochten duwen. De eerste 21 km tot aan checkpoint 1 deden we in een kleine 3 uur, om jullie maar een gedacht te geven...

De tweede helft was beter, het meeste was bereidbaar. Het open landschap in Kananaskis Country was prachtig en de klims waren doenbaar en mooi. Voor de laatste downhill begon het te donderen en ik vond de kracht niet om door te geven. Gevolg: een ferme hagelbui die de laatste afdaling veranderde in een beek van hagelstenen, het is eens iets anders. Filip hield in en wachtte me beneden op, koud gekregen. Op het laatste stuk gravel konden we nog wat doorduwen om ons op te warmen en we kwamen net onder de 6u aan, goed voor een 31ste plaats. We blijven staan op onze 28ste plaats algemeen.

Om op te warmen gingen we ons zo snel mogelijk douchen, heeeeeerlijk, je kan het niet geloven. Daarnet goed kunnen eten, das een goed teken. Morgen is de langste rit, de Queen Stage, 74km met 2250 hoogtemeters. Geen modder deze keer maar rotsen zeggen ze. 80% kans op regen en sneeuw bij de 2e bevoorrading. Dat belooft weer interessant te worden.

Tot gauw,

Filip en Pascal

> Verder naar dag 6

< Terug naar dag 4