Dag 6: Little Elbow - Rafter Six Ranch

Dag 6, the Queen Stage, ahum. Waren we klaar voor nog een 75 km en 2250 hm? Ik had in elk geval goed gegeten en geslapen en voelde me stukken beter dan gisteren. Ook Filip was er klaar voor, zoals steeds. De weersomstandigheden vielen tegen. Gietende regen van 's morgens vroeg beloofde niet veel goed. Het lastige aan deze etappe was dat er een stuk of 3 stevige beklimmingen waren, waarvan 2 naar 2200 meter. Op deze hoogte lag er sneeuw, hadden ze ons gewaarschuwd. Maar goed nieuws, bij bevoorrading 2 was er hot choco en een tent met een warme blazer om ons op te warmen.

En hup, weg waren we. De eerste kilometers waren op de weg en het bolde weer goed voor de flandriens. We merkten dat we in een goede groep zaten. De eerste klim werd steiler en steiler en uiteindelijk een lastig single track, gevolgd door een mooie afdaling. Het bleef wel water gieten, waardoor iedereen koud kreeg. Wij waren gelukkig goed gekleed en hadden genoeg energie om door te trappen en warm te blijven.

Checkpoint 1 na 25 km: daar begonnen de klims naar de 2200 meter. Een heel aantal renners waren hier al aan het trillen en kozen voor de kortste en vlakke weg naar checkpoint 2. Wij gaven niet op, dronken en aten ons stevig vol en begonnen aan de eerste klim van 700hm. Een prachtige, rotsige, single track klim, die door de aanhoudende regen soms te glad lag om te blijven rijden. Boven was het echt fris en winderig. 300 meter dalen en terug 300 meter omhoog. Het was lastig maar doortrappen was de enige mogelijkheid om warm te blijven. Het moet daar rond de 5 graden geweest zijn, en vollebak regen. Achter ons hoorden we dat er almaar meer renners hadden kozen voor de meer doenbare optie naar het volgende controlepunt. Bij checkpoint 2, na beide klims en evenveel supermooie en technische afdalingen, zagen we inderdaad een aantal trillende lijven in de warme tent, waaronder Wouter en Wesley, de toppers van het Granville team. Spijtig om te zien, want die mannen zijn al heel de week goed bezig. Filip en ik waagden het niet ons op te warmen, met de vrees om nooit meer uit die tent te geraken :-)

We aten ons vol en trapten door, nog 2 kleine klims en we zouden er zijn. Het idee dat we bij de weinigen zouden zijn die de volle afstand uitreden gaf ons moed en we begonnen ons zelfs nog te amuseren. De laatste klims en weerom mooi afdalingen (ware het niet van het weer, we kwamen hier morgen terug ...) gingen er door en we rolden binnen in net geen 7u. Super tevreden en met modder op alle plaatsen waar je denkt dat geen modder kan komen, aten we ons terug vol en konden we moe, voldaan en trots de douche gaan opzoeken. De felicitaties op de camping deden deugd. Ook de appreciatie van Wouter en Wesley team Granville onderweg deed deugd. Zij waren volledig onderkoeld geraakt en hadden bij checkpoint 2 een uurtje moeten opwarmen. Toch hebben ze de wedstrijd uitgereden. Ook dat is sterk van hen. Niet veel UCI-renners zouden het hen nadoen, chapeau.

Hoe we het doen in de uitslag is nog niet duidelijk. Met de helft van de renners die de volledige rit niet heeft uitgereden is het afwachten wat de wedstrijdcommissaris met de uitslag zal doen. Wij hebben in elk geval onze eerste pint binnen van onze Noorse vrienden, en die smaakte!

Nu nog even nagenieten op de mooie ranch waar we vannacht verblijven, zie foto. Morgen een korte slotrit en we kunnen stilaan dromen van die grote camper met grote zachte bedden. En hopelijk zien we een 4-tal Vlaamse supporters aan de aankomst.

Tot morgen! 

> Verder naar dag 7

< Terug naar dag 5