Trainen in de Spaanse Pyreneeën

Het zit er ook al weer op... een laatste supertraining in de Pyreneeën...

Als laatste stage van de voorbereiding wilde ik nog een deftige training inlassen in TransRockies-achtig gebied.  Het was de bedoeling om 8 dagen aan een stuk telkens een rit te doen tussen de 4 en de 6 uur met de bijhorende hoogtemeters.

De reis met vrienden Fré en Stof nam een start op vrijdagavond, na de werkweek.  In één ruk zijn we door de nacht in 12 uur naar onze eerste bestemming Tuixent gereden.  Tuixent is een dorpje aan de rand van Parc national de Cadi Moixero.  Na de nachtelijke rit die vlot verliep, hebben we een kleine 3 uur geslapen in Hostal Farragetes, bij Iréne en Josef.  In de namiddag hebben we de benen nog eens losgegooid op een rit van een kleine 50 km en 1.500 hm.  De toon was meteen gezet van wat we de volgende dagen mochten verwachten.

Moe maar voldaan, en aangestekt door het lekkere eten van moeder Iréne, zagen we het volledig zitten om er de volgende dag een schepje boven op te doen.  Stof en Fré hielden het na een rit van dik 54 km voor bekeken, ikzelf heb nog een stuk van de volgende dag verkend, goed voor 75 km en 2.320 hm.

We werden meteen verast door een prachtige klim naar hoog gelegen weiden.

Dag 3 werd meteen een superrit ingelast van 66 km en dik 2000 hm.  Het hoogtepunt was de klim naar 2.250 meter.

We lieten Tuixent achter ons, en verbleven daarna 2 dagen in La Pobla de Lillet.

De ritten werden steeds uitdagender en wandelpaden en singletrails werden op en afgereden.  De ene al technischer dan de andere.

Dag 4, een beetje een verplaats/rustdag, was toch goed voor 40,8 km met 1350 hm.

Dag 5 werd een prachtige gevarieerde rit met alle types trails, behalve asfalt.  Goed voor 57 km en dik 2000hm.  De rit starte met een moeilijke afdaling van het Hostal Falgars naar La Pobla de Lillet waar ik wat technische ervaring rijker, en een zonnebril armer aankwam.  Van daar uit was het heerlijk op en af door de verschillende vegetaties van dicht bos over open graasweiden.  Het is ook in deze streek dat we het pad kruisten met reeën, edelherten en everzwijnen.

Dag 6 was weeral verplaatsen naar de volgende streek.  De rit in de auto is Stof niet goed bevallen (wagenziek), en Fré wenste toch ook even te rusten.  Ik ben er dan maar alleen op uitgetrokken voor 54,6 km en 1.300 hm.  Eigenlijk was ik ook wel blij dat het hier een flink stuk over asfalt ging. Eenmaal boven veranderde dit in een flink stuk hike-a-bike en de super offroad afdaling die de weg Beget - Oix links laat liggen heb ik uiteraard ook meegenomen. 

Intussen liep de temperatuur al aardig boven de 30°C.

De volgende dag, intussen al dag 7 werd de koninginnerit van de week.  De 52,5 km met 1.600 hm lijken misschien niet veel, maar de opeenvolgende single-trails en stappassages deden het licht behoorlijk dimmen bij Stof.  We waren dan ook, met de middagpause inbegrepen dik 7 uur onder weg!!!

Ik denk dat we wel 30 keer over, onder, en door draden hebben gekropen!!  Met als klap op de vuurpijl een weide met van die zwarte torro's die ze in de stierengevechten gebruiken.  Gelukkig bleken ze nog banger van ons te zijn, dan wij van hen...

De laatste dag beloofde opnieuw een mooie afwisseling te zijn van gravelroads en goed berijdbare singeltracks (onze skills waren intussen al flink bijgeschaafd).  De vrienden kozen er voor om in Castelfollit de la Roca de asfalt terug te nemen naar Oix, ikzelf ben doorgereden richting hogere regionen.  Een dreigende onweerswolk deed ook mezelf rechtsomkeer make voor ik al te hoog geklommen was.

Op zondag zijn we dan moe maar voldaan, en met een auto vol Spaanse delicatessen, terug naar huis gereden...

Kort besluit:  een mooie reis in goed gezelschap.  De voorzien km en hm gehaald en nooit fysiek in de problemen gekomen.  De technische skills zijn aangescherpt en de goesting voor de TR alleen maar groter geworden...

Nog een paar sfeerbeelden...